Bediüzzamanın Hayatından Menkıbeler

efşan · 27.06.08

Nurdan Hatıralar/Bediüzzaman'ın Hayatından Menkıbeler

Bayram Yüksel anlatıyor:

Üstad Hazretleri Kastamonu'dan Denizli hapsine götürülürken zamanın Ankara Valisi Nevzat Tandoğan Üstad'ı sarıklı cürm-ü meşhud halinde yakalatmak ister

Bu işle görevlimemurlar istasyona geldiklerinde Üstad'ı sarıksız görürler ve:

"Nasıl haber aldı da sarığı çıkardı" deyip hayret içinde geri dönerler

Daha sonra Üstad'a bu olayın nasıl olduğu sorulduğunda:

"Bu keramet değildir

Bir pire onları mağlup etti

Ben başımı kaşımak için sarığımı çıkarmıştım

" Üstad kerameti kendine değil pireye veriyordu

(Son Şahitler-1, s

446)

Abdülvahid Mutkan anlatıyor:

Zübeyir ağabey yamalı bir elbise üstadımızın yanına gitmiş

"Bu sofuluk, bu kıyafet üstadımızın hoşuna gidecek" diye

Üstad bu kıyafeti görünce; "Ben sana elbise alacağım

Demesinler ki, Said'in hizmetkarları perişan

Zübeyir ağabey o pantolonu daha giymemiş

"

Abdullah Yeğin anlatıyor:

Üstad Urfa'ya gelmişti

Takside Üstadımızın halini, zafiyet ve halsizliğini görünce, çok perişan olmuştum

Adeta ağlamak istiyordum

Daha evvelki görüşmelerimizde sık sık bize diyordu: 'Bana bağlanmayanız

Risale-i Nur'a bağlanınız

Ben aciz bir insanım, kusurlarım var

Risale-i Nur, Kur'an'ın malıdır, ona bağlıdır

O size yeter

Ben de sizin gibi bir ferdim

Beni büyük bir zattır diye tanımayınız

Risale-i Nur'da konuşan delil ve bürhan, hakikattır

' İşte bu sözlerin manasını düşünüyorum

Şaşkın bir halde idim

Üstad'la konuşmadığımız için üzgün olduğum gibi hastalığının şiddetini de görüyor, müteessir oluyordum

'Bana bağlanmayınız' sözlerini düşünüyordum

Hemen Üstadımız geldi, diye seviniyor, hem de hastalığının şiddetinden çok müteessir oluyordum

Gelişinden bir gün sonra rahatlar ve iyileşir gibi olmuştu

Yanına girdiğimde bana hitaben, 'Hiç merak etme! Küfür ölmüştür

Bundan sonra birşeyler yapamazlar!' diyordu

Elimi bırakmak istemiyordu

Hüsnü Bayramoğlu anlatıyor:

"Bir gün üstadımızla birlikte giderken, yolda kalabalık bir grup gördük

'Zübeyir sen git, orada ne yapıyorlar, ne konuşuyorlar bana haber getir

' dedi

Biz, 'Efendim bugün bayramdır herhalde bayram hakkında konuşuyorlardır' dedik

Üstad ısrar etti:

'Zübeyir gitsin, dinlesin, haber getirsin

Ben ileride bekleyeceğim' dedi

Zübeyir ağabey gitti

Biz de üstadla beraber epey uzakta onu bekledik

Fakat zübeyr ağabey orada fazla durmadan hemen geldi

Üstad, 'niçin çabuk geldin ve ne öğrendin' dedi

O da 'üstadım bayram dolayısıyla konuşuyorlar

Lüzumsuz toplantı ve gereksiz konuşmalar var

Onun için hemen geldim' dedi

Üstadımız da ona şöyle konuştu:

' Eğer sen orada fazla kalsaydın, duydukların seni meşgul etse ve kalbin de tesirlenseydi, muhakkak seni hizmetimden men edecektim!'

"Ömür kısadır, onda yapılacak olan vazifeler ise çok ve ehemmiyetlidir

" diyen adam

Başkalarının imdadına koşmak isteyen adam, boş ve gereksiz yere vakit öldüreb

Abdullah Yeğin ağabey anlatıyor:

"Ankara'da iken, her şeyi bırakıp Üstad'ımızın yanına gitmek istiyordum

Fakat düşünüyordum

Babam harçlık göndermezse, bir menfaat beklemeden, kimseden bir şey almadan nasıl yaşarım diye cesaretim kırılıyor

Üstadın kalbimizden geçenleri bildiğine, çok zaman cevap verdiğine veya tevafukla bu gibi şeylerin nasıl halledildiğine misal olarak şu hadiseyi zikrediyorum:

"Emirdağ'a geldiğimde bir kitap açtı, bir sahifeyi gösterdi ve 'Okuyabilir misin?' dedi

Kitap, Kur'an yazısı ile yazılmıştı

'Yavaş yavaş okurum' dedim

Zora zora kitabı okudum

Orada talebe-i ulum'un rızkına bereket düşer mealinde mühim bir ders vardı

Okuyup bitirdikten sonra, 'Dersini aldın mı?' dedi

Ben de Ankara'da o fikrimi hatırladım 'Aldım Üstad'ım' dedim

AYSEL BAYAR · 27.06.08

: 013: Efşancığım ellerine, yüreğine sağlık

Yaşamından

en çok etkilendiğim; hala yattığı yeri merak ettiğim

dostudur

Vesselam!

ikraera · 27.06.08

üstadım diyorum ama beni talebeliğe kabul eder miydi bilmemem ama Allah'ın Türkiye'ye verdiği en büyük lutuflardan biri ismi ile müsenna BEDİÜZZAMAN

ALLAH kullarını kulları fark etmese de birçok sıkıntıdan her zaman her yerde korur

yeter ki bizler KUL olabilelim vesselam

Damla-Nur · 27.06.08

Alıntı:

AYSEL BAYAR´isimli üyeden Alıntı

: 013: hala yattığı yeri merak ettiğim

dostudur

Vesselam!

Urfada ilk gömüldüğü yeri gördüm balıklı gölün olduğu yerde

Ama sonradan çıkarılıp nereye taşındı Allah bilir

efşan · 28.06.08

KURTARAN DUA

Bediüzzaman Kastamonu sürgünündeydi

1936 dan itibaren altı yıl orada kalmış ve her faninin dayanamayacağı çileler ve işkenceler içinde yaşamıştı

Özellikle Avni Doğan isimli vali hem kendisine hem de o ecdat yadigarı şehre ıstırap veriyordu

Yol ve park yapmak bahanesiyle çok değerli tarihi eser yerle bir ediliyordu

Mezarlıklar,camiler,d ergahlar,tekkeler yani bütün bir tarih düşmanca yok ediliyordu

Asil ve mübarek bir hanedanın oğlu Hilmi bey bu olanları önleyebilmek için çok uğraşıyordu

Ama etkili zatlara laf anlatmak imkansızdı

Tahrip etmekte kararlıydılar

Hilmi bey sonunda valiyi öldürmeye kara vermişti

Silah temin etti plan yaptı

Artık bu iş için ruhende hazırdı

Bu düşüncelerle dalgın olarak gidiyordu

Yolu Bediüzzamanın yaşadığı iki odadan ibaret evin önüne düştü

Tam o esnada bir cam tıkırsı duydu

İrkilerek başını kaldırdı

Pencereden bakan Bediüzzaman eliyle işaret ederkonu çağırıyordu

Hayırdır inşaAllah dedi

Bu yaşlı hoca beni niçin çağırıyor ne diyecek acaba
Merdiveni merak içinde çıktı
Bediüzzaman elinde “Tahmidiye” duasını ona vererek kendisi için bundan birtane yazmasını istiyordu

Bu isteğe pek bir mana verememişti

Ama kolaylıkla yapacağı bir işdi peki dedi

O gece saatlerce çalışıp duayı yazdı,yazarken iç dünyası değişti

Yazıyı bitirip okuduğu zaman ise artık bir adam öldürücek değil bir karınca bile ezemeyecek haldeydi

O zaman anladı ki duayı Bediüzzaman için değil kendisi için yazmıştı

Artık öldürmeye değil diriltmeye talip bir NUR talebesiydi

Daha sonra Denizli hapishanesinde Bediüzzamanla dokuz ay kaldı
Bu nasıl bir dünya idi? Bir yanda ölümüne düşmanlık eden acımasızlar diğer yanda da düşmanlarını bile kurtarmaya uğraşan ve onların günahlarına göz yaşı döken bir Allah kulu

efşan · 29.06.08

1960’ın 12 Temmuz’u

Vakit, gece yarısına yaklaşıyor

Urfa’daki Halil İbrahim Dergâhı’ndan balyoz sesleri yükseliyor

Etrafı askerlerle çevrili türbede, 111 gün evvel vefat eden Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri yatıyor

İhtilal komitesi üstadın mezarını taşıma kararı almış

Ancak balyozları tutan askerler mermeri bir türlü kıramıyor

Nihayetinde komutan sesleniyor: “Mezarı kim kırarsa 30 gün izin

” Pehlivan lakaplı Yusuf öne çıkıyor: “Ben kırarım

” Orada kimin yattığından ne onun ne de diğer askerlerin haberi var

Verilen emir gereği Pehlivan Yusuf olanca gücüyle balyozu sallıyor

Önce mermer kırılıyor, sonra toprak kazılıyor

Said Nursi’nin naaşı bozulmamış kefeniyle kabirden çıkarılıyor

Bediüzzaman Said Nursi’nin 84 yıllık hayatı sıkıntılarla geçti

Mahkeme mahkeme, şehir şehir dolaştırılıp durdu

Kadir Gecesi’ne denk gelen 23 Mart 1960 tarihinde İpek Palas Oteli’nde vefat etti

Ardından on binlerin duası eşliğinde Hz

İbrahim Makamı’na defnedildi

Vefatından üç gün önce Isparta yolunda talebelerine “Bunlar beni anlamadı

” dedi

Bu sözleri adeta vefatından iki ay sonra gerçekleşecek olan 27 Mayıs 1960 ihtilalinin habercisiydi

İhtilal olmuş ve Adnan Menderes’i idam sehpasına götüren süreç başlamıştı

İhtilali yapanlar mezarın taşınmasına karar verdi

Urfa’dan naaş önce uçakla Afyon’a, oradan da Isparta’ya götürüldü

Askerler Bediüzzaman Hazretleri’ni taşımakla görevlendirildi

Bu sürece şahitlik eden erlerden biri Kahramanmaraş’ın Elbistan ilçesinde, diğeri Gaziantep’in Nizip ilçesinde, bir diğeri ise İstanbul’da yaşıyor

Pehlivan Yusuf ise üç buçuk ay kadar önce vefat etmiş

Said Nursi’nin naaşını taşıyan uçaktaki muhabere subayı ise Bursa’da ikâmet ediyor

12 Temmuz gecesi türbeyi 100 civarında asker kuşatır

İçeriye kimse alınmazken bekçilerin de dışarı çıkmasına izin verilmez

Onu ziyarete gelenler birer avuç toprağı hatıra olarak yanlarında götürmeye başlayınca Adana’dan getirilen mermerlerle mezarın üstü kapatılır

Gece yarısı kabri taşımak için gelen askerler balyoz darbelerine rağmen bu mermerleri kıramaz

Yusuf Hayal (1 Aralık 2005’te vefat etti) “Ben kırarım

” diyerek başlar vurmaya

Dişleriyle 50 kilogramlık çuvalları taşıyan, tek başına bir arabayı 10 dakika boyunca kaldırarak hareket etmesine izin vermeyen Yusuf Hayal, balyozu her indirişinde mermerden de parçalar ayrılır

Mezarın üstündeki toprağı kürekle dışarı atar

Ve kefene sarılı beden ortaya çıkar

Yusuf Hayal’in kendine anlattıklarını aktaran eşi Emine Hayal, “İçini açmamışlar ama kefen hiç çürümemiş

Aynen bugün konulmuş gibi

Sık sık anlatırdı bize Yusuf

Kendi elleriyle naaşı çıkartmış

Adanalı bir arkadaşı galiba ona yardım etmiş

” diyor

Bu sahnelere şahitlik edenlerden biri de Elbistanlı Tahir Aktaş’tır: “Türbenin etrafı abluka altına alınmıştı

Askerden başka hiç kimse yoktu

Biz kabre 5-6 metre mesafedeydik

Gördüğüm kadarıyla cenaze sanki bugün defnedilmiş gibiydi

Bakıştık birbirimizle

Merak ediyoruz kim çıkıyor diye

Mübarek adamın ismini hiç işitmemiştik

Ama cenazenin çürümemiş olmasından dolayı tüylerimiz diken diken oldu

”

Askere gitmeden önce köylerinde ceset çıkardıklarını, köylünün kokuya dayanamayarak oradan kaçtığını anlatan Aktaş, “Ama bu mübarek insan çıktığında yeni konulmuş gibiydi

3 ay 21 gün önce vefat ettiği düşünülünce çürümüş olması lazımdı

Ancak kefende bedeni aynen duruyordu

” diyor

Yusuf Hayal’in anlattıklarını, asker arkadaşı Şenol Başaslan ise şöyle aktarıyor: “Gümüşhaneli Yusuf’a mezarın yerini göster, oradan nasıl çıkarttın diye sordum

Beni götürdü

Mezarın yerini bir iki gün sonra gösterdi

O zaman anlattıklarına inandım

Askerdim, cahildim ama Bediüzzaman Hazretleri’ni seviyordum

Bana ‘Hiç leke yok

Aynen bugün konmuş gibi’ demişti

Kefen toprağa girdikten hemen sonra çürür

Ama o üç aydan fazla kalmış

Mübareğin kefeni çürümemiş

” Başaslan, kırılan mermer parçalarını da alaydaki yemekhane kapısının ardında gördüğünü kaydediyor

Daha sonra nereye götürüldüğüne dair bilgisi ise yok

Yusuf Hayal’in mermeri kırmasından ötürü hak ettiği izni 30 günden 45’e çıkartılır

Bir ay kadar önce çıktığı Gümüşhane’nin Demirören köyüne yeniden döner

omergul01 · 11.08.08

razı olsun

27.06.08	#1
efşan Moderator Üyelik tarihi: 15-02-08 Mesajlar: 2.142 Tecrübe Puanı: 543	Nurdan Hatıralar/Bediüzzaman'ın Hayatından Menkıbeler Bayram Yüksel anlatıyor: Üstad Hazretleri Kastamonu'dan Denizli hapsine götürülürken zamanın Ankara Valisi Nevzat Tandoğan Üstad'ı sarıklı cürm-ü meşhud halinde yakalatmak ister Bu işle görevlimemurlar istasyona geldiklerinde Üstad'ı sarıksız görürler ve: "Nasıl haber aldı da sarığı çıkardı" deyip hayret içinde geri dönerler Daha sonra Üstad'a bu olayın nasıl olduğu sorulduğunda: "Bu keramet değildir Bir pire onları mağlup etti Ben başımı kaşımak için sarığımı çıkarmıştım" Üstad kerameti kendine değil pireye veriyordu (Son Şahitler-1, s 446) Abdülvahid Mutkan anlatıyor: Zübeyir ağabey yamalı bir elbise üstadımızın yanına gitmiş "Bu sofuluk, bu kıyafet üstadımızın hoşuna gidecek" diye Üstad bu kıyafeti görünce; "Ben sana elbise alacağımDemesinler ki, Said'in hizmetkarları perişanZübeyir ağabey o pantolonu daha giymemiş" Abdullah Yeğin anlatıyor: Üstad Urfa'ya gelmişti Takside Üstadımızın halini, zafiyet ve halsizliğini görünce, çok perişan olmuştum Adeta ağlamak istiyordum Daha evvelki görüşmelerimizde sık sık bize diyordu: 'Bana bağlanmayanız Risale-i Nur'a bağlanınız Ben aciz bir insanım, kusurlarım var Risale-i Nur, Kur'an'ın malıdır, ona bağlıdır O size yeter Ben de sizin gibi bir ferdim Beni büyük bir zattır diye tanımayınız Risale-i Nur'da konuşan delil ve bürhan, hakikattır' İşte bu sözlerin manasını düşünüyorum Şaşkın bir halde idim Üstad'la konuşmadığımız için üzgün olduğum gibi hastalığının şiddetini de görüyor, müteessir oluyordum 'Bana bağlanmayınız' sözlerini düşünüyordum Hemen Üstadımız geldi, diye seviniyor, hem de hastalığının şiddetinden çok müteessir oluyordum Gelişinden bir gün sonra rahatlar ve iyileşir gibi olmuştu Yanına girdiğimde bana hitaben, 'Hiç merak etme! Küfür ölmüştür Bundan sonra birşeyler yapamazlar!' diyordu Elimi bırakmak istemiyordu Hüsnü Bayramoğlu anlatıyor: "Bir gün üstadımızla birlikte giderken, yolda kalabalık bir grup gördük 'Zübeyir sen git, orada ne yapıyorlar, ne konuşuyorlar bana haber getir' dedi Biz, 'Efendim bugün bayramdır herhalde bayram hakkında konuşuyorlardır' dedik Üstad ısrar etti: 'Zübeyir gitsin, dinlesin, haber getirsin Ben ileride bekleyeceğim' dedi Zübeyir ağabey gitti Biz de üstadla beraber epey uzakta onu bekledik Fakat zübeyr ağabey orada fazla durmadan hemen geldi Üstad, 'niçin çabuk geldin ve ne öğrendin' dedi O da 'üstadım bayram dolayısıyla konuşuyorlar Lüzumsuz toplantı ve gereksiz konuşmalar var Onun için hemen geldim' dedi Üstadımız da ona şöyle konuştu: ' Eğer sen orada fazla kalsaydın, duydukların seni meşgul etse ve kalbin de tesirlenseydi, muhakkak seni hizmetimden men edecektim!' "Ömür kısadır, onda yapılacak olan vazifeler ise çok ve ehemmiyetlidir" diyen adam Başkalarının imdadına koşmak isteyen adam, boş ve gereksiz yere vakit öldüreb Abdullah Yeğin ağabey anlatıyor: "Ankara'da iken, her şeyi bırakıp Üstad'ımızın yanına gitmek istiyordum Fakat düşünüyordum Babam harçlık göndermezse, bir menfaat beklemeden, kimseden bir şey almadan nasıl yaşarım diye cesaretim kırılıyor Üstadın kalbimizden geçenleri bildiğine, çok zaman cevap verdiğine veya tevafukla bu gibi şeylerin nasıl halledildiğine misal olarak şu hadiseyi zikrediyorum: "Emirdağ'a geldiğimde bir kitap açtı, bir sahifeyi gösterdi ve 'Okuyabilir misin?' dedi Kitap, Kur'an yazısı ile yazılmıştı 'Yavaş yavaş okurum' dedim Zora zora kitabı okudum Orada talebe-i ulum'un rızkına bereket düşer mealinde mühim bir ders vardı Okuyup bitirdikten sonra, 'Dersini aldın mı?' dedi Ben de Ankara'da o fikrimi hatırladım 'Aldım Üstad'ım' dedim

27.06.08	#2
AYSEL BAYAR Moderator Üyelik tarihi: 15-03-08 Nerden: KAHRAMANMARAŞ Mesajlar: 5.005 Tecrübe Puanı: 837	: 013: Efşancığım ellerine, yüreğine sağlıkYaşamından en çok etkilendiğim; hala yattığı yeri merak ettiğim dostudurVesselam!

27.06.08	#3
ikraera Sadık Üye Üyelik tarihi: 30-04-08 Nerden: yalnızlığın içinden Mesajlar: 1.037 Tecrübe Puanı: 355	üstadım diyorum ama beni talebeliğe kabul eder miydi bilmemem ama Allah'ın Türkiye'ye verdiği en büyük lutuflardan biri ismi ile müsenna BEDİÜZZAMANALLAH kullarını kulları fark etmese de birçok sıkıntıdan her zaman her yerde koruryeter ki bizler KUL olabilelim vesselam

28.06.08	#5
efşan Moderator Üyelik tarihi: 15-02-08 Mesajlar: 2.142 Tecrübe Puanı: 543	KURTARAN DUA Bediüzzaman Kastamonu sürgünündeydi 1936 dan itibaren altı yıl orada kalmış ve her faninin dayanamayacağı çileler ve işkenceler içinde yaşamıştı Özellikle Avni Doğan isimli vali hem kendisine hem de o ecdat yadigarı şehre ıstırap veriyordu Yol ve park yapmak bahanesiyle çok değerli tarihi eser yerle bir ediliyordu Mezarlıklar,camiler,d ergahlar,tekkeler yani bütün bir tarih düşmanca yok ediliyordu Asil ve mübarek bir hanedanın oğlu Hilmi bey bu olanları önleyebilmek için çok uğraşıyordu Ama etkili zatlara laf anlatmak imkansızdıTahrip etmekte kararlıydılar Hilmi bey sonunda valiyi öldürmeye kara vermiştiSilah temin etti plan yaptıArtık bu iş için ruhende hazırdıBu düşüncelerle dalgın olarak gidiyorduYolu Bediüzzamanın yaşadığı iki odadan ibaret evin önüne düştüTam o esnada bir cam tıkırsı duydu İrkilerek başını kaldırdıPencereden bakan Bediüzzaman eliyle işaret ederkonu çağırıyordu Hayırdır inşaAllah dedi Bu yaşlı hoca beni niçin çağırıyor ne diyecek acaba Merdiveni merak içinde çıktı Bediüzzaman elinde “Tahmidiye” duasını ona vererek kendisi için bundan birtane yazmasını istiyordu Bu isteğe pek bir mana verememişti Ama kolaylıkla yapacağı bir işdi peki dediO gece saatlerce çalışıp duayı yazdı,yazarken iç dünyası değiştiYazıyı bitirip okuduğu zaman ise artık bir adam öldürücek değil bir karınca bile ezemeyecek haldeydi O zaman anladı ki duayı Bediüzzaman için değil kendisi için yazmıştı Artık öldürmeye değil diriltmeye talip bir NUR talebesiydi Daha sonra Denizli hapishanesinde Bediüzzamanla dokuz ay kaldı Bu nasıl bir dünya idi? Bir yanda ölümüne düşmanlık eden acımasızlar diğer yanda da düşmanlarını bile kurtarmaya uğraşan ve onların günahlarına göz yaşı döken bir Allah kulu

29.06.08	#6
efşan Moderator Üyelik tarihi: 15-02-08 Mesajlar: 2.142 Tecrübe Puanı: 543	1960’ın 12 Temmuz’u Vakit, gece yarısına yaklaşıyor Urfa’daki Halil İbrahim Dergâhı’ndan balyoz sesleri yükseliyor Etrafı askerlerle çevrili türbede, 111 gün evvel vefat eden Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri yatıyor İhtilal komitesi üstadın mezarını taşıma kararı almış Ancak balyozları tutan askerler mermeri bir türlü kıramıyor Nihayetinde komutan sesleniyor: “Mezarı kim kırarsa 30 gün izin” Pehlivan lakaplı Yusuf öne çıkıyor: “Ben kırarım” Orada kimin yattığından ne onun ne de diğer askerlerin haberi var Verilen emir gereği Pehlivan Yusuf olanca gücüyle balyozu sallıyor Önce mermer kırılıyor, sonra toprak kazılıyor Said Nursi’nin naaşı bozulmamış kefeniyle kabirden çıkarılıyor Bediüzzaman Said Nursi’nin 84 yıllık hayatı sıkıntılarla geçti Mahkeme mahkeme, şehir şehir dolaştırılıp durdu Kadir Gecesi’ne denk gelen 23 Mart 1960 tarihinde İpek Palas Oteli’nde vefat etti Ardından on binlerin duası eşliğinde Hz İbrahim Makamı’na defnedildi Vefatından üç gün önce Isparta yolunda talebelerine “Bunlar beni anlamadı” dedi Bu sözleri adeta vefatından iki ay sonra gerçekleşecek olan 27 Mayıs 1960 ihtilalinin habercisiydi İhtilal olmuş ve Adnan Menderes’i idam sehpasına götüren süreç başlamıştı İhtilali yapanlar mezarın taşınmasına karar verdi Urfa’dan naaş önce uçakla Afyon’a, oradan da Isparta’ya götürüldü Askerler Bediüzzaman Hazretleri’ni taşımakla görevlendirildi Bu sürece şahitlik eden erlerden biri Kahramanmaraş’ın Elbistan ilçesinde, diğeri Gaziantep’in Nizip ilçesinde, bir diğeri ise İstanbul’da yaşıyor Pehlivan Yusuf ise üç buçuk ay kadar önce vefat etmiş Said Nursi’nin naaşını taşıyan uçaktaki muhabere subayı ise Bursa’da ikâmet ediyor 12 Temmuz gecesi türbeyi 100 civarında asker kuşatır İçeriye kimse alınmazken bekçilerin de dışarı çıkmasına izin verilmez Onu ziyarete gelenler birer avuç toprağı hatıra olarak yanlarında götürmeye başlayınca Adana’dan getirilen mermerlerle mezarın üstü kapatılır Gece yarısı kabri taşımak için gelen askerler balyoz darbelerine rağmen bu mermerleri kıramaz Yusuf Hayal (1 Aralık 2005’te vefat etti) “Ben kırarım” diyerek başlar vurmaya Dişleriyle 50 kilogramlık çuvalları taşıyan, tek başına bir arabayı 10 dakika boyunca kaldırarak hareket etmesine izin vermeyen Yusuf Hayal, balyozu her indirişinde mermerden de parçalar ayrılır Mezarın üstündeki toprağı kürekle dışarı atar Ve kefene sarılı beden ortaya çıkar Yusuf Hayal’in kendine anlattıklarını aktaran eşi Emine Hayal, “İçini açmamışlar ama kefen hiç çürümemiş Aynen bugün konulmuş gibi Sık sık anlatırdı bize Yusuf Kendi elleriyle naaşı çıkartmış Adanalı bir arkadaşı galiba ona yardım etmiş” diyor Bu sahnelere şahitlik edenlerden biri de Elbistanlı Tahir Aktaş’tır: “Türbenin etrafı abluka altına alınmıştı Askerden başka hiç kimse yoktu Biz kabre 5-6 metre mesafedeydik Gördüğüm kadarıyla cenaze sanki bugün defnedilmiş gibiydi Bakıştık birbirimizle Merak ediyoruz kim çıkıyor diye Mübarek adamın ismini hiç işitmemiştik Ama cenazenin çürümemiş olmasından dolayı tüylerimiz diken diken oldu” Askere gitmeden önce köylerinde ceset çıkardıklarını, köylünün kokuya dayanamayarak oradan kaçtığını anlatan Aktaş, “Ama bu mübarek insan çıktığında yeni konulmuş gibiydi 3 ay 21 gün önce vefat ettiği düşünülünce çürümüş olması lazımdı Ancak kefende bedeni aynen duruyordu” diyor Yusuf Hayal’in anlattıklarını, asker arkadaşı Şenol Başaslan ise şöyle aktarıyor: “Gümüşhaneli Yusuf’a mezarın yerini göster, oradan nasıl çıkarttın diye sordum Beni götürdü Mezarın yerini bir iki gün sonra gösterdi O zaman anlattıklarına inandım Askerdim, cahildim ama Bediüzzaman Hazretleri’ni seviyordum Bana ‘Hiç leke yok Aynen bugün konmuş gibi’ demişti Kefen toprağa girdikten hemen sonra çürür Ama o üç aydan fazla kalmış Mübareğin kefeni çürümemiş” Başaslan, kırılan mermer parçalarını da alaydaki yemekhane kapısının ardında gördüğünü kaydediyor Daha sonra nereye götürüldüğüne dair bilgisi ise yok Yusuf Hayal’in mermeri kırmasından ötürü hak ettiği izni 30 günden 45’e çıkartılır Bir ay kadar önce çıktığı Gümüşhane’nin Demirören köyüne yeniden döner

11.08.08	#7
omergul01 O Artık Bizden Üyelik tarihi: 05-08-08 Mesajlar: 282 Tecrübe Puanı: 57	razı olsun

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç