¨Bir Namaz Ki....¨

sonsuz_nur · 12.11.08

Selime üç aydır mescide gidemiyordu Ezan sesini duyduğunda, her zamankinden daha çok mescide gitme arzusu uyanıyordu onda Çok, ama çok özlemişti mescidi, orada kılınan o muazzam cemaat namazlarını Bebeğini dünyaya getireli üç ay olmuştu Onu yanına bırakıp gideceği kimsesi olmadığından, bu müddet zarfında mescidden ve cemaat namazından bütünüyle mahrum kalmıştı Kocası seyyar satıcıydı; hurma satardı, ailesinin geçimini sağlayabilmek için sabah erkenden evden çıkar, akşama değin Medine sokaklarını dolaşır dururdu Bu sebeple de ne ev işlerine yardımcı olabilecek vakti vardı; ne de bebeğe bakması için bir dadıya verecek parası Selime buna rağmen, hayatından memnundu Fakat yine de ezan sesi kulağına çalındığında bir garip hüzün çöküveriyordu yüreğine Resulullah'ın (saa), mescide hayat veren o sımsıcak ve yumuşak sesini hatırlıyordu hemen Ezan sesini duyduğunda, tıpkı geçmiş günlerde olduğu gibi çabucak mescide gidip cemaate katılabilmeyi ne kadar da arzuluyordu Ne yazık ki bu arzu, üç aydır yüreğinde kalmıştı

Üç ay önce doğum yapmıştı Onun ilk çocuğuydu bu Yavrucak hep ağlıyordu, rahatsızdı, susmak bilmiyordu bir türlü Bu yüzden Selime genellikle çok ve uykusuzdu Mescide gidip cemaate katılır ve Resulullah'ın (saa) ardında namaza duracak olursa bütün luğunu unutacağını, içinin mutlulukla dolup, yeniden neşesine kavuşacağını bilmiyor değildi Fakat bebeği kime bırakacaktı? Kimsesi yoktu ki

Hava kararmak üzereydi Tam o sırada ezan-ı Muhammedî sesi Medine semalarında çınladı: "ALLAH-u Ekber!"

Selime'nin yüreğine o âşina hüzün bulutu çökmüştü yine Gözleri bebeğine takıldı, bakışlarını ondan ayırmaksızın bütün varlığıyla ezanı dinlemeye başladı Yavrucak uyuyordu, pek sakindi bugün Selime'nin tahammülü kalmamıştı artık Resulullah'ın (saa) cemaatine katılmalıydı Aceleyle yerinden doğrulup abdest aldı, giyinip örtündükten sonra itinayla yavrusunu kucağına alıp evden çıktı Hızlı adımlarla mescide doğru yürümeye başladı Heyecanla etrafına bakındı; adımları âdetâ kendiliğinden mescide sürüklüyordu onu Tedirgindi, cemaate yetişebilecek miydi acaba? Mescidin kapısına vardığında rahat bir nefes aldı, namaz henüz başlamamıştı Cemaate yetişebilmenin verdiği coşkun bir mutlulukla mescide girdi Bu sırada kucağındaki yavrusuna takıldı gözleri, uyanmıştı; gözlerinin içi gülüyormuşcasına tatlı bakışlarıyla gülümsüyordu annesine Selime'nin sevincine diyecek yoktu, "Keşke daha önce akıl edebilseydim bunu!" diye söylendi kendi kendine, "Boşuna sıkmışın kendimi demek ki Daha önce de çocuğumu yanıma alır, mescide gelebilir ve cemaatle namaz kılabilirdim pekâlâ Hem de Resulullah'ın arkasında Onun imametinde kılacağım bir rekat namaz bile büyük ganimettir benim için! Onunla cemaat kılmak varken, evde tek başıma nasıl kılabildim namazlarımı bunca süre?!"

Birden müezzinin "Namaz başlıyor, acele edin!" diye bağırdığını duydu Çabucak kendini toparlayıp saflara doğru yürüdü, bir safta durup boş bir yer aramaya başlamıştı ki Resulullah'ın (saa) tekbir sesini duydu İftitah tekbiriydi bu, namaz başlamıştı

Selime, bebeğini yavaşça yere, mescid zeminine serilen hasırın üzerine bıraktı Çocuk sakindi İçinden, namaz bitinceye kadar onun böylece sakin durmasını ve üç aydır cemaat namazı kılamayan annesinin bunca özlemden sonra ilk namazını gönül huzuruyla kılmasına izin vermesini diledi Ardından, hemen hazırlanıp tekbir getirerek namaza durdu

Resulullah'ın (saa) gönüllere hayat veren, kalpleri huzurla dolduran sesi duyuluyordu şimdi Onun sesinden başka çıt yoktu mescidde Mescidin duvarları, dışarıdaki kuşlar, hatta gökyüzü bile onu duyabilmek için susmuştu âdetâ Selime, Resulullah'ın (saa) tilâvet ettiği Hamd suresi'ni dinliyordu bütün varlığıyla Bu sureyi Resulullah'ın (saa) ağzından duyabilmek, üç aydır nasip olmamıştı ona ALLAH Resulü, Hamd suresi'nin âyetlerini sakince, tane tane okumadadaydı Selime'nin kalbi, tarifi imkansız bir coşkuya garkolmuş, sınırsız bir huzura gömülmüştü

Resulullah'ın (saa) tekbir sesiyle herkes rükuya vardı: "Subhâne rabbiy'el âzimî ve bihamdih"

"ALLAH-u Ekber!"

İşte tam bu sırada Tekbir sesinin hemen ardından ansızın yükselen bir bebek çığlığı, mescidin bütün sessizliğini bozuverdi

Selime'nin bebeğiydi bu! Dünya başına yıkılmıştı birden sanki Mescidin huzur veren sessizliği, onun bebeğinin çığlıklarıyla bozulmuştu işte! Pek utandı, ne yapabilirdi ki?! Namazını bozamazdı, bebeğin çığlıklarıysa dinmek bilmiyordu hiç! Selime, namazın nasıl bittiğini anlayamadı; mahcubiyetten kıpkırmızı olmuştu yüzü Bebeğini mescide getirmekle herkesin huzurunun kaçmasına sebep olduğunu düşündükçe mahcubiyeti artıyor, çocuğunu mescide getirdiği için kendisini suçluyordu Bütün dileği, namazını bir an önce bitirip çocuğunu alarak, mescitten hemen uzaklaşabilmekti

"ALLAH-u Ekber!"

Herkes doğrulmuştu, Selime de doğruldu Çocuk halâ ağlıyordu

Namazın ikinci rekatı çok çabuk bitmişti Resulullah (saa) Hamd suresi'nin ayetlerini aceleyle okumuş, rüku ve secdeyi de çabucak tamamlamıştı Namazın üçüncü rekatı da her gün alışılagelen süreden daha erken bitti

Selime'nin bebeği olduğu gibi ağlamaktaydı Ne yapacağını bilemiyordu; aklı hep bebeğinin yanında olduğundan, Resulullah'ın (saa) o gün namazı çok erken bitirdiğini farkedemedi Selime, bebeğinin namaz kılanları rahatsız ettiği, mescidin huzur ve maneviyatını dağıttığı düşüncesiyle üzgün ve mahcup bir halde çocuğunu alıp çabucak mescitten çıkmak istedi Ansızın Resulullah'ın (saa) gülümseyen çehresiyle karşılaştı! Resulullah (saa) Selime'nin bebeğinin yanına diz çökmüş, ona bakarak gülümsüyorlardı! ALLAH Resulü'nün gülümseyen yüzünü gören bebek hemen sakinleşivermişti, artık ağlamıyordu!

Mesciddeki cemaat, o gün namazın bir hayli erken bitmesini şaşkınlıkla karşılamış, buna bir anlam verememişlerdi Resulullah'ın (saa) namaz biter bitmez kalkıp gittiğini görünce de şaşkınlıkları bir kat daha arttı Resul-ü Ekrem (saa) çok geçmeden geri dönmüştü, hemen etrafına toplanıp bu davranışının hikmetini sordular Hz Peygamber, "Duymadınız mı?" buyurdular, "Bir bebek ağlıyordu"

Mescidde bulunanlar, o bebeğe yardımcı olabilmek için Resulullah'ın (saa) namazı erken bitirdiğini anladılar

Selime, mahcup değildi artık Bebeğini şefkatle kucaklarken "Seni gidi yaramaz" diye mırıldandı, "Öylesine ağlayıp şamata kopardın ki, Resulullah (saa) bizzat ilgilendi seninle Büyüdüğün zaman bu olayı hatırlatacak ve Resulullah'ın (saa) çocukları ne kadar sevdiğini anlatacağım sana"

12.11.08	#1
sonsuz_nur αн∂-î мîѕαк Üyelik tarihi: 14-03-07 Nerden: ^İstanbul^ Mesajlar: 2.514 Tecrübe Puanı: 618	Selime üç aydır mescide gidemiyordu Ezan sesini duyduğunda, her zamankinden daha çok mescide gitme arzusu uyanıyordu onda Çok, ama çok özlemişti mescidi, orada kılınan o muazzam cemaat namazlarını Bebeğini dünyaya getireli üç ay olmuştu Onu yanına bırakıp gideceği kimsesi olmadığından, bu müddet zarfında mescidden ve cemaat namazından bütünüyle mahrum kalmıştı Kocası seyyar satıcıydı; hurma satardı, ailesinin geçimini sağlayabilmek için sabah erkenden evden çıkar, akşama değin Medine sokaklarını dolaşır dururdu Bu sebeple de ne ev işlerine yardımcı olabilecek vakti vardı; ne de bebeğe bakması için bir dadıya verecek parası Selime buna rağmen, hayatından memnundu Fakat yine de ezan sesi kulağına çalındığında bir garip hüzün çöküveriyordu yüreğine Resulullah'ın (saa), mescide hayat veren o sımsıcak ve yumuşak sesini hatırlıyordu hemen Ezan sesini duyduğunda, tıpkı geçmiş günlerde olduğu gibi çabucak mescide gidip cemaate katılabilmeyi ne kadar da arzuluyordu Ne yazık ki bu arzu, üç aydır yüreğinde kalmıştı Üç ay önce doğum yapmıştı Onun ilk çocuğuydu bu Yavrucak hep ağlıyordu, rahatsızdı, susmak bilmiyordu bir türlü Bu yüzden Selime genellikle çok ve uykusuzdu Mescide gidip cemaate katılır ve Resulullah'ın (saa) ardında namaza duracak olursa bütün luğunu unutacağını, içinin mutlulukla dolup, yeniden neşesine kavuşacağını bilmiyor değildi Fakat bebeği kime bırakacaktı? Kimsesi yoktu ki Hava kararmak üzereydi Tam o sırada ezan-ı Muhammedî sesi Medine semalarında çınladı: "ALLAH-u Ekber!" Selime'nin yüreğine o âşina hüzün bulutu çökmüştü yine Gözleri bebeğine takıldı, bakışlarını ondan ayırmaksızın bütün varlığıyla ezanı dinlemeye başladı Yavrucak uyuyordu, pek sakindi bugün Selime'nin tahammülü kalmamıştı artık Resulullah'ın (saa) cemaatine katılmalıydı Aceleyle yerinden doğrulup abdest aldı, giyinip örtündükten sonra itinayla yavrusunu kucağına alıp evden çıktı Hızlı adımlarla mescide doğru yürümeye başladı Heyecanla etrafına bakındı; adımları âdetâ kendiliğinden mescide sürüklüyordu onu Tedirgindi, cemaate yetişebilecek miydi acaba? Mescidin kapısına vardığında rahat bir nefes aldı, namaz henüz başlamamıştı Cemaate yetişebilmenin verdiği coşkun bir mutlulukla mescide girdi Bu sırada kucağındaki yavrusuna takıldı gözleri, uyanmıştı; gözlerinin içi gülüyormuşcasına tatlı bakışlarıyla gülümsüyordu annesine Selime'nin sevincine diyecek yoktu, "Keşke daha önce akıl edebilseydim bunu!" diye söylendi kendi kendine, "Boşuna sıkmışın kendimi demek ki Daha önce de çocuğumu yanıma alır, mescide gelebilir ve cemaatle namaz kılabilirdim pekâlâ Hem de Resulullah'ın arkasında Onun imametinde kılacağım bir rekat namaz bile büyük ganimettir benim için! Onunla cemaat kılmak varken, evde tek başıma nasıl kılabildim namazlarımı bunca süre?!" Birden müezzinin "Namaz başlıyor, acele edin!" diye bağırdığını duydu Çabucak kendini toparlayıp saflara doğru yürüdü, bir safta durup boş bir yer aramaya başlamıştı ki Resulullah'ın (saa) tekbir sesini duydu İftitah tekbiriydi bu, namaz başlamıştı Selime, bebeğini yavaşça yere, mescid zeminine serilen hasırın üzerine bıraktı Çocuk sakindi İçinden, namaz bitinceye kadar onun böylece sakin durmasını ve üç aydır cemaat namazı kılamayan annesinin bunca özlemden sonra ilk namazını gönül huzuruyla kılmasına izin vermesini diledi Ardından, hemen hazırlanıp tekbir getirerek namaza durdu Resulullah'ın (saa) gönüllere hayat veren, kalpleri huzurla dolduran sesi duyuluyordu şimdi Onun sesinden başka çıt yoktu mescidde Mescidin duvarları, dışarıdaki kuşlar, hatta gökyüzü bile onu duyabilmek için susmuştu âdetâ Selime, Resulullah'ın (saa) tilâvet ettiği Hamd suresi'ni dinliyordu bütün varlığıyla Bu sureyi Resulullah'ın (saa) ağzından duyabilmek, üç aydır nasip olmamıştı ona ALLAH Resulü, Hamd suresi'nin âyetlerini sakince, tane tane okumadadaydı Selime'nin kalbi, tarifi imkansız bir coşkuya garkolmuş, sınırsız bir huzura gömülmüştü Resulullah'ın (saa) tekbir sesiyle herkes rükuya vardı: "Subhâne rabbiy'el âzimî ve bihamdih" "ALLAH-u Ekber!" İşte tam bu sırada Tekbir sesinin hemen ardından ansızın yükselen bir bebek çığlığı, mescidin bütün sessizliğini bozuverdi Selime'nin bebeğiydi bu! Dünya başına yıkılmıştı birden sanki Mescidin huzur veren sessizliği, onun bebeğinin çığlıklarıyla bozulmuştu işte! Pek utandı, ne yapabilirdi ki?! Namazını bozamazdı, bebeğin çığlıklarıysa dinmek bilmiyordu hiç! Selime, namazın nasıl bittiğini anlayamadı; mahcubiyetten kıpkırmızı olmuştu yüzü Bebeğini mescide getirmekle herkesin huzurunun kaçmasına sebep olduğunu düşündükçe mahcubiyeti artıyor, çocuğunu mescide getirdiği için kendisini suçluyordu Bütün dileği, namazını bir an önce bitirip çocuğunu alarak, mescitten hemen uzaklaşabilmekti "ALLAH-u Ekber!" Herkes doğrulmuştu, Selime de doğruldu Çocuk halâ ağlıyordu Namazın ikinci rekatı çok çabuk bitmişti Resulullah (saa) Hamd suresi'nin ayetlerini aceleyle okumuş, rüku ve secdeyi de çabucak tamamlamıştı Namazın üçüncü rekatı da her gün alışılagelen süreden daha erken bitti Selime'nin bebeği olduğu gibi ağlamaktaydı Ne yapacağını bilemiyordu; aklı hep bebeğinin yanında olduğundan, Resulullah'ın (saa) o gün namazı çok erken bitirdiğini farkedemedi Selime, bebeğinin namaz kılanları rahatsız ettiği, mescidin huzur ve maneviyatını dağıttığı düşüncesiyle üzgün ve mahcup bir halde çocuğunu alıp çabucak mescitten çıkmak istedi Ansızın Resulullah'ın (saa) gülümseyen çehresiyle karşılaştı! Resulullah (saa) Selime'nin bebeğinin yanına diz çökmüş, ona bakarak gülümsüyorlardı! ALLAH Resulü'nün gülümseyen yüzünü gören bebek hemen sakinleşivermişti, artık ağlamıyordu! Mesciddeki cemaat, o gün namazın bir hayli erken bitmesini şaşkınlıkla karşılamış, buna bir anlam verememişlerdi Resulullah'ın (saa) namaz biter bitmez kalkıp gittiğini görünce de şaşkınlıkları bir kat daha arttı Resul-ü Ekrem (saa) çok geçmeden geri dönmüştü, hemen etrafına toplanıp bu davranışının hikmetini sordular Hz Peygamber, "Duymadınız mı?" buyurdular, "Bir bebek ağlıyordu" Mescidde bulunanlar, o bebeğe yardımcı olabilmek için Resulullah'ın (saa) namazı erken bitirdiğini anladılar Selime, mahcup değildi artık Bebeğini şefkatle kucaklarken "Seni gidi yaramaz" diye mırıldandı, "Öylesine ağlayıp şamata kopardın ki, Resulullah (saa) bizzat ilgilendi seninle Büyüdüğün zaman bu olayı hatırlatacak ve Resulullah'ın (saa) çocukları ne kadar sevdiğini anlatacağım sana" __________________ Namaz Kılıyor musun? Namaz Kılıyor musun?

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç