Konuşma Dilinin Kolları

0
148
XI.-XII. Yüzyıllarda İslamiyet ve Türk Kültürü

Konuşma Dilinin Kolları

Lehçe: Bir dilin malum ve takip.edilebilen tarihinden önce kendisinden ayrılmış olup çok büyük farklılıklar, gösteren, kollarına lehçe denir. Lehçeler içinde fonetik, morfolojik ayrılıklar ve kelime ayrılıkları vardır. Türkçenin lehçeleri, yakutça ve Çuvasçadır.
Min sahalıı kıratık öydüübün: Ben çok az yakutça anlarım.

Şive: Bir dilin malum tarihî seyri içinde kendisinden ayrılan kollarıdır, Şiveler içinde fonetik ve morfolojik farklılıklar vardır. Türkçenin şiveleri; Kırgızca, Kazakça, Özbekçe, Azeeri Türkçesi ve Osmanlı Türkçesidir.
Menim uşah lugatımda Sevgi sözü yohken hele Sevdim ana dilimi men inamın her kelimesiyle
Azeri Türkçesi

Agız: Bir. dilin, kendi, şiveleri içinde bulunan ve mıntıkalara, .sehirlere gore söyleyiş bakımından farklılıklar gösteren kollarıdır, Karadeniz, Konya, İstanbul ağzı, Türkçenin ağızlarına örnek gösterilebilir.
Geliyarıh, gidiyarıh sizi evde bulamıyarıh (şark Ainadolu ağzı)

RAYLAŞ